Het Nederlandse natuurbeheer van vegetaties is gebaseerd op het duurzaam instandhouden van natuurdoeltypen met daarbinnen belangrijke doelsoorten. Dan wel het maken van nieuwe natuur die deze typen en soorten bevat. Natuurbeschermingsorganisaties en andere terreinbeheerders worden gefinancierd in de mate dat dat lukt.
De onderliggende gedachte van dit beheer is dat de ontwikkeling van ecosystemen in hoge mate voorspelbaar is. Deze voorspelbaarheid komt dan doordat er een evenwicht in de natuur zou zijn die ervoor zorgt dat de natuur zich hersteld na een verstoring en de genoemde typen zich weer ontwikkelen in of meer dezelfde samenstelling. Zolang ze tenminste in de buurt zijn of via robuuste verbindingen terug kunnen komen.
De huidige stand van zaken in de wetenschap wijst erop dat niet-evenwichtsprocessen een belangrijke rol spelen in de soortensamenstelling van ecosystemen. Het voordurend voorkomen van verstoringen voorkomt dat bijvoorbeeld plantensoorten elkaar wegconcurreren binnen de tijd dat er een volgende verstoring optreed. Dit kunnen vaak optredende kleine verstoringen zijn, zoals molshopen of een maaibeheer van een soortenrijk grasland, of slechts sporadisch voorkomende grote verstoringen, zoals brand of storm in een bosgebied. Het optreden van verstoringen is dan cruciaal voor het instandhouden van diversiteit. Welke diversiteit dat precies oplevert, in termen van typen en soorten, is echter onvoorspelbaar.
Bovendien zullen soorten op grond van hun specifieke soortskenmerken reageren op veranderingen in het klimaat, stikstof depositie, versnippering en andere ver-processen. Het is dan maar de vraag of de huidig onderscheiden typen als zodanig in stand blijven of dat soorten nieuwe allianties aangaan. De gestelde natuurdoelentypen zijn in dat geval niet realiseerbaar.
De uitdaging die er voor het onderzoek ligt is om bestaande inzichten over verstoringsregimes en soortendiversiteit te vertalen in wat dat dan betekent voor het beheer van de Nederlandse natuur. Als de competitieve verhoudingen tussen soorten zich wijzigen, bijvoorbeeld door depositie van stikstof die vooral door grassen wordt benut, is een ander verstoringsregime, waaronder een andere beheer, nodig om de minder competitieve soorten in het ecosysteem te behouden. De vraag is dan: welk beheer dan precies?